Dat het leven weinig houvast biedt, dat het leven vele lagen kent, dat er altijd en overal van alles gebeurt, wordt wel duidelijk in dit plaatje.
Onderop staat het grijze huis in de Schinkelstraat, waarin ik woonde van 1975 tot 1993. Dat huis was een veilige constante en komt dus op bijna elke tekening uit die periode terug.
Links onder sta ik. Ik kijk naar mijn vader en moeder. Kennelijk kwamen mijn vader en moeder op bezoek. Vooral mijn moeder vond het maar niks dat ik in Amsterdam woonde. Rotterdam hoorde het te zijn. Bovendien zeurde ze altijd over de vele trappen. Het zuchten en steunen ligt in haar vermoeide handgebaar opgesloten.
Van wanneer deze tekening stamt, weet ik niet meer. Denkelijk uit 1980. De Troon wankelt door een aanval van het plebs, van de pion.
Heel geniepig is er de vingerplant die als een cirkelzaag de vloer aan stukken zaagt en daarmee de Troon nog minder stabiliteit geeft.
De inhuldiging van Beatrix was een pittige bezigheid. Aan de ene kant hoorde je de lofzang op de monarchie en uit de andere luidspreker kwamen de berichten over kronings-rellen.
Deze tekening is chaos. Van de ene gebeurtenis rol je in de andere.